اصول جلسه ۱۳۵۵ تناقض ادعای «یجرّ نفعاً» در رد شهادت اهل‌بیت یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵

📅 یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵ — اصول (جلسهٔ ۱۳۵۵)

🔹 ۰۳:۱۵ تناقض ادعای «یجرّ نفعاً» در رد شهادت اهل‌بیت (ع) با روایات قطعی فضائل آنان در کتب عامه

خب، کلام در این فدک بود. یک مطلبی که برای ما جای سؤال است و این را عامه باید جواب بدهند (عرض کردم اصلاً من نشنیده‌ام جایی که کتابی در این زمینه مفصل در بررسی همین محاکمه فدک و حرف‌های ابوبکر نوشته باشند؛ من ندیده‌ام، حالا نمی‌گویم نیست، شاید باشد، ولی اگر هست لااقل به ما نشان بدهند تا ما ببینیم و جوابش را بدهیم ان‌شاءالله)، یکی از مطالبی که باید این‌ها جواب بدهند این است که:

خب، مولانا امیرالمؤمنین سلام الله علیه شهادت داد، گفتی که (لعنة الله علی أعدائه) این شهادت «یَجُرُّ نَفْعاً» است [منفعت به سوی خود جلب می‌کند]. حسنین شهادت دادند، گفتی که «یَجُرُّ نَفْعاً» است. عرضم به حضور شما، ام‌ایمن شهادت داد، گفتی که «یَجُرُّ نَفْعاً» است. اسماء شهادت داد، گفتی که «یَجُرُّ نَفْعاً» است. حضرت زهرا سلام الله علیها ادعا کرد، ظاهرش این است که [گفتی] تو دروغ می‌گویی! ظاهرش این است؛ چون چیزی نگفت، اگر مقصودت اشتباه و این‌ها بود خب می‌گفتی.

خب، یک جمعیتی که این‌طور هستند، چطور خداوند سبحان و پیامبر در مورد این‌ها بفرماید: «مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَهَا نَجَا وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ»؟! اگر امیرالمؤمنین سلام الله علیه به خاطر یک باغ، به خاطر یک مال دنیای کم، نستجیر بالله، زبانم لال، بیاید شهادت به ناحق بدهد، بعد این می‌شود سفینه نوح؟! [با لحن تعجب و استفهام انکاری] این می‌شود «باب حطه» که امیرالمؤمنین باب حطه است؟ باب حطه چیست؟ یعنی هر کس از آنجا وارد بشود، گناهانش آمرزیده می‌شود. خب وارد بشود یعنی چه؟ یعنی برود درِ خانه امیرالمؤمنین سلام الله علیه. یک آدمی که نستجیر بالله به خاطر یک مال دنیا این‌طور خیانت بکند، این می‌شود باب حطه؟! نستجیر بالله رسول خدا صلی الله علیه و آله امیرالمؤمنین را نمی‌شناخته؟! «وَ مَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى».

خب ممکن است بگویی که آقا، چه کسی گفته «عَلِيٌّ بَابُ حِطَّةٍ»؟ چه کسی گفته که سفینه نجات است؟ خب روایات شما که تنها نیست. ما عرضمان این است که آقا، این که در روایات خودتان است! عرضم به حضور شما، این روایت که بله، ابن‌حجر نقل می‌کند: «إِنَّمَا مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ كَمَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ مَنْ دَخَلَهُ غُفِرَ لَهُ»، و فی روایة: «غُفِرَ لَهُ الذُّنُوبُ». باز روایت دیگر که عرضم به حضور شما: «مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ»، «إِنَّمَا مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ». این عرضم به حضور شما، «باب حطه» چندین روایت دارد، این «سفینة نوح» هم روایاتش باز از خودشان هست.

نه تنها که کلی‌اش، بلکه تطبیق کرده‌اند؛ این روایت را از ابن‌عباس، عرضم به حضور شما، خود ابن‌حجر می‌گوید: «إِنَّ النَّبِيَّ قَالَ عَلِيٌّ بَابُ حِطَّةٍ»؛ وجود نازنین خاتم‌الانبیاء فرموده: «عَلِيٌّ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِراً». کسی که کنار او بودن معیار ایمان است، جدای از او بودن معیار کفر است، بعد این شخص می‌آید به ناحق شهادت می‌دهد به خاطر یک فدک؟! [استفهام انکاری]

پیغمبر خدا در مورد هیچ‌کس نفرموده: «سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ» الا در مورد امام حسن و امام حسین سلام الله علیهما. خب این‌ها عرضم به حضور شما، آمدند به دروغ شهادت دادند که این باغ مال مادر ماست؟ به دروغ؟! بعد هم چند سال هم بودند، یک دفعه نرفتند بگویند: ابوبکر، عمر! ما به دروغ شهادت دادیم، آن وقت بچه بودیم؟! این‌ها می‌شوند «سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ»؟!

ام‌ایمن از زن‌های بهشتی است؛ زنی که به خاطر یک باغی که به دیگران برسد [شهادت دروغ بدهد]؟! «شَرُّ النَّاسِ مَنْ بَاعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ وَ شَرٌّ مِنْ ذَلِكَ مَنْ بَاعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيَا غَيْرِهِ»؛ یک باغی که می‌خواهد دیگران بخورند، ام‌ایمن می‌آید دینش را می‌فروشد، بعد رسول خدا هم بفرماید ام‌ایمن از زن‌های بهشتی است؟! ممکن است بگویی آقا، رسول خدا نستجیر بالله این را نمی‌دانست! خب آن‌طوری باید می‌فرمود تا الان ام‌ایمن زن خوبی است، اما آینده را خدا می‌داند! چون زن بهشتی یعنی تا آخر عمر. خب این چیست؟ این چطور ممکن است عرضم به حضور شما؟ این نمی‌سازد!

اصلاً امکان ندارد که یک کسی… حتی اشتباه هم نباید بکند! ببین: «مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ عَنْهُ كَانَ كَافِراً»؛ این یعنی محور است! این «مَنْ خَرَجَ عَنْهُ كَانَ كَافِراً»؛ ولو اینکه بیاید بگوید آقا، اینجا زبانم لال نستجیر بالله امیرالمؤمنین اشتباه کرده، نه، آدم بدی نیست، اشتباه کرده، من قبول نمی‌کنم! خب این که می‌فرماید: «كَانَ كَافِراً»!

🔹 ۱۳:۱۱ ماجرای علامه امینی (ره) و نکته دقیق در حدیث «عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ»

یک وقتی من شنیدم مرحوم علامه امینی رحمة الله علیه خب برای نوشتن کتاب الغدیر، این‌طوری که در ذهن من است (یک انتخاب دیده بودم)، ده هزار کتاب را مطالعه کرده و به صد هزار کتاب مراجعه کرده! بعد ایشان می‌شنود که یکی از این عامه که نمی‌دانم قاضی‌القضاة بغداد بوده، کجا بوده، یک کتابی در فضائل مولانا امیرالمؤمنین سلام الله علیه نوشته است. می‌رود این کتاب را بگیرد. می‌گوید: آقا، خب این کتاب را من به کسی نمی‌دهم، نسخه خودم است (چاپ که نبوده)، گفت نسخه اصلی را من به کسی نمی‌دهم. حالا خواهش، تمنا، هر چه بوده، می‌گوید: خیلی خب، هر روز مثلاً یک ساعت، دو ساعت بیا اینجا مطالعه کن، من کتاب را به تو نمی‌دهم.

بعد (در ذهنم این است، حالا نمی‌دانم) می‌فرماید که: خب بگو ببینم یکی از فضائلی که نوشتی چیست؟ بعد این فضیلت را نقل می‌کند که: «عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ (سلام الله علیه) يَدُورُ حَيْثُمَا دَارَ». علامه امینی بهش می‌فرماید که: خب این را که در مورد عمار هم فرموده: «عَمَّارٌ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَمَّارٍ يَدُورُ حَيْثُ يَدُورُ»! می‌گوید: پس دیگر اگر این فضیلت نیست دیگر هیچ، بقیه کتاب من فایده ندارد!

بعد ایشان می‌فرماید: نه، این فضیلت است. چرا؟ چون در مورد عمار دارد: «عَمَّارٌ يَدُورُ حَيْثُ يَدُورُ الْحَقُّ»؛ (چیز مهمی نیست؟ مهم است! اینکه انسان همیشه دنبال حق باشد این مهم است، نه اینکه مهم نیست، ولی خب کم‌اند ولی هستند آدم‌های متدین و متقی)؛ ولکن در مورد امیرالمؤمنین سلام الله علیه دارد که: «وَ يَدُورُ الْحَقُّ حَيْثُمَا دَارَ عَلِيٌّ»! محور امیرالمؤمنین است! هر جایی که حضرت پا می‌گذارد، او حق است!

همین روایت: «مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِراً». اصلاً اشتباه هم نباید بکند؛ چون اگر اشتباه بکند، «خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِراً» معنا ندارد دیگر! اشتباه بکند، «يَدُورُ الْحَقُّ حَيْثُمَا دَارَ» معنا ندارد! بعد شما از این‌ها بیایید مطالبه بینه بکنید، شاهد می‌آورد، شما قبول نمی‌کنید؟!

🔹 ۱۶:۵۹ عدم صلاحیت ابوبکر برای قضاوت به دلیل ذی‌نفع بودن در دعوا

و عجیب است! خب چطور شد که شهادت این‌ها «یَجُرُّ نَفْعاً» است، تو که عرضم به حضور شما این خبر [نحن معاشر الأنبیاء لا نورث] را نقل می‌کنی، خب تو هم «یَجُرُّ نَفْعاً» است! می‌گویی آقا چه «یَجُرُّ نَفْعاً»یی؟ خب الان در حکومت‌ها این‌طوری است دیگر. فرض کنید اگر یک کشوری می‌گوید آقا اینجا مال من است، یک کشور دیگر می‌گوید مال من است، مال تو نیست؛ خب می‌گویند آقا باید بروید به یک دادگاه ثالث، شاهد از هیچ‌کدام از دو کشور پذیرفته شده نیست. می‌گویی آقا این برای خودش که نمی‌خواهد! خب برای خودش نمی‌خواهد ولی طبیعی است که هر کسی می‌خواهد قلمروش را زیاد بکند دیگر.

امیرالمؤمنین سلام الله علیه هست، یک نفر در عالم هست که می‌جنگد به خاطر قلمرو نیست، به خاطر اینکه دین را گسترش بدهد، آن هم رسول خدا و اهل‌بیتش هستند؛ یک نفر به معنای این مجموعه است، امام زمان سلام الله علیه؛ دیگران [این‌طور نیستند]. لذا در دنیا هم همین‌طور است. در دنیا برای چه آمدند یک دادگاهی درست کردند که این دادگاه عرضم به… (حالا کار ندارم آن دادگاه خودش مجرم است و…، با آن‌ها کار ندارم، یعنی اصل ساختار)، هیچ‌وقت دعوا را به یک طرف دعوا نمی‌برند.

لذا چند جلسه پیش عرض کردم، اصلاً در این قضیه، ابابکر صلاحیت چیز ندارد؛ نه اینکه فاسق است و دین ندارد، ما کاری با آن‌ها نداریم اصلاً؛ اصلاً به خاطر اینکه خودش طرف دعواست! کسی که خودش طرف دعواست، بگوید آقا حاکم است؟ خب بله، وقتی که مالی معلوم شد عرضم به حضور شما، آن هم حاکم به حق، نه حاکم جور و ظالم! ولی حالا ما کار نداریم، این مقدار را که خلاصه عامه قبول دارند که ابوبکر اینجا طرف دعوا بوده برای حکومتش.

خب عرض کردیم در دنیا الان اگر یک رئیس‌جمهوری، بنده الان بگویم آقا این زمین مال من است، یک کسی بیاید بگوید نه، این زمین عرضم به حضور شما مال چه می‌دانم، دولت است؛ بعد بگوید آقا بریم دولت قضاوت بکند! خب دولت که معلوم است که می‌گوید مال من است دیگر! دولت معلوم است دیگر مال من است والسلام علیکم! این باید برود به یک عرضم به حضور شما، شخص ثالثی.

🔹 ۲۰:۰۲ فقدان هرگونه منقصت برای اهل‌بیت (ع) در مقابل مطاعن خلفا در کتب عامه

یک نکته دیگر که باز در این دعوا باید عامه جواب بدهند که عرضم به حضور شما، دیروز هم اشاره کردم: خب روایات زیادی در فضائل امیرالمؤمنین سلام الله علیه و حضرت زهرا سلام الله علیها و حسنین سلام الله علیهما (و لعنة الله علی أعدائهم أجمعین) ذکر شده، حتی خود روایات عامه. همین ابن‌حجر که این روایت «عَلِيٌّ بَابُ حِطَّةٍ» را آورده، ایشان می‌گوید من در این کتاب بنا نداشتم که هر فضیلتی را ذکر بکنم، می‌خواستم آن فضیلت‌های مهم شاخص را ذکر بکنم. خب این‌همه فضیلت برای یک خاندانی ذکر شده، بعد همه این‌ها به خاطر یک باغ متهم‌اند که شما نستجیر بالله دنبال منافع شخصی هستید؟!

حتی خود عامه، من نشنیده‌ام، بعید می‌دانم بگویند، حتی خود عامه کوچک‌ترین منقصتی در مورد امیرالمؤمنین نقل نکرده‌اند! نواصب نه؛ یک منقصتی بیاورند در مورد امیرالمؤمنین سلام الله علیه که خودشان قبول داشته باشند که اینجا مجرم است. بگویی آقا بیعت نکرده؛ خب می‌گویند بیعت نکرده… من خودم دیدم در همین عبارت‌های عامه که راجع به حضرت زهرا سلام الله علیها، حضرت زهرا را تبرئه کرده‌اند! خب چرا روایت ابوبکر را قبول نکرد («نَحْنُ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ لَا نُورَثُ»)؟ حاضر نشدند بگویند حضرت زهرا سلام الله علیها مثلاً زیر بار حق نرفت؛ گفتند و نوشتند که حضرت زهرا سلام الله علیها یقین داشت این روایت دروغ است و کسی که علم داشته باشد این روایت دروغ است، قولش برای او حجت نیست.

در مورد عرضم به حضور شما، این بیعت هم همین‌طور است. من فکر نمی‌کنم که کسی از عامه (نواصب نه، کسی از عامه) بیاید رسماً بگوید بله، امیرالمؤمنین سلام الله علیه نستجیر بالله زبانم لال مجرم بوده. نهایتش حالا خیلی دیگر واقعاً گستاخی بکنند و بی‌حیایی بکنند، می‌گویند نه، امیرالمؤمنین سلام الله علیه طبق تشخیص خودش عمل کرده، آن غاصب هم طبق تشخیص خودش عمل کرده! این دیگر نهایتش است. ولی برای ابوبکر و عمر و این‌ها منقصت ذکر کرده‌اند، یعنی خودشان ذکر کرده‌اند؛ حالا کتاب‌های ما که پر است، خودشان ذکر کرده‌اند. خب چطور ممکن است یک کسی با این اوضاع، این‌همه فضائل و مناقب در موردش برسد و یک منقصت نرسد؟!

و یک مطلبی که من یک وقتی عرضم به حضور شما، عرض کردم: ببین آقا، عامه هم قبول دارند که در محدثین شیعه، در روات شیعه، در فقهای شیعه، آدم‌های وارسته‌ای بودند، آدم‌های ثقه‌ای بودند، آدم‌های عرضم به حضور شما مورد وثوقی بودند؛ آن‌ها هم منکر نیستند. یعنی من فکر نمی‌کنم از عامه کسی پیدا بشود که بگوید تمام روات و محدثین و فقهای شیعه همه، همه، همه نستجیر بالله این‌ها به حساب دروغ‌گو و کذاب و… بودند؛ فکر نمی‌کنم. آن‌ها هم به عظمت یاد می‌کنند.

خب شیخ مفید رحمة الله علیه در عرضم به حضور شما، فوتش دارد که بغداد تشییع جنازه‌ای به آن شلوغی به خودش ندیده بوده! شیخ مفید الان حدود ۱۱۰۰ سال است فوت کرده (حالا ۱۰۷۰ سال، مقصود اینکه قریب ۱۱۰۰ سال است فوت کرده)، آن وقت می‌گویند بغداد چقدر شیعه داشته؟ شیعه و سنی در فوتش گریستند.

خب سلمان که دیگر مورد احترام شماست، جناب ابوذر مورد احترام شماست؛ چطور می‌شود اگر در مورد اولی و دومی پیغمبر خدا فضیلت ذکر می‌کرد یا امیرالمؤمنین فضیلت ذکر می‌کرد، یک دانه از این فضائل را نباید سلمان و ابوذر ذکر می‌کردند؟! یک دانه از این فضائل را نباید این محدثین شیعه نقل می‌کردند؟! شما خودتان هم همین‌طور است؛ در کتب عامه هم یک فضیلت ثابت نیست برای این‌ها. بعد یک همچین آدمی با این وضعیت می‌آید قاضی قرار می‌گیرد و متهم می‌کند یک خانواده‌ای با این عظمت را!

چطور رسول خدا راجع به عایشه فرمود: عایشه، مواظب باش فتنه به پا نکنی! ولی یک کلمه در عموم، در خصوص، هیچ‌جا به حضرت زهرا نفرمود؟ حتی در خصوص هم اگر می‌فرمود، شما که قبول دارید حضرت زهرا دروغ نمی‌گوید نستجیر بالله. یعنی خب پس این چطور می‌شود؟ خب این را توضیح بدهید! این را توضیح بدهید!

🔹 ۲۷:۱۱ لزوم تبیین و نشر معارف شیعه و مطاعن دشمنان اهل‌بیت (ع)

یکی از مشکلاتی که متأسفانه به نظر من نسبت به شیعه شد (حالا ان‌شاءالله یک فرصتی بشود) این است که باعث شد که شیعه نتواند معارفش را به دنیا عرضه بدارد. چون ببین، همیشه «تُعْرَفُ الْأَشْيَاءُ بِأَضْدَادِهَا». اگر کسی ۲۴ ساعت از زید تعریف بکند، خب برای عمرو هم درست کرده‌اند! دیگر معاویه لعنة الله علیه، ولدالزنا که گندش عالم را برداشته، او را هم تبرئه می‌کنند و فضائل برایش ذکر می‌کنند! یزیدی که لعنة الله علیه خودشان خجالت می‌کشند اسمش را ببرند، حاضر نیستند بگویند یزید فاسق بوده! حاضر نیستند بگویند فاسق بوده، می‌گویند خطا کرده!

خب این عرضم به حضور شما، اگر می‌شد، تا وقتی که… ببین اشکال همین است، اگر می‌گذاشتند شیعه معارفش را می‌گفت، جزو معارف این‌ها هم هست دیگر. اصلاً یک کنگره جهانی برای فدک تشکیل می‌شد؛ دعوا که نیست، زدوخورد که نیست، خب حرفت را بیا بزن دیگر. حالا کنگره جهانی نمی‌خواهد، هیچی، کنگره جهانی هیچی؛ ولی یک کسی کتاب می‌نویسد دیگر برای فدک، این‌ها خب یعنی معارف پخش بشود در دنیا. چون تا مطالب گفته نشود، تا مطاعن گفته نشود، تا ظلم‌ها گفته نشود که حق روشن نمی‌شود که!

وقتی اعلمیت فلان مرجع از فلان مرجع معلوم می‌شود که آن که یک فتوایی داد، این جواب آن فتوا را داد، جواب این فتوا را پخش بکنند؛ و الا اگر بنده در خانه‌ام درس بدهم، یک آقای دیگر هم در خانه‌اش درس بدهد، بگویند نه، تو حق نداری بر علیه مطالب او چیزی بگویی، او هم حق ندارد بر علیه تو بگوید، خب آن وقت از کجا می‌فهمند که، مردم از کجا می‌فهمند که من اعلمم یا او اعلم است؟ اعلمیت را از کجا متوجه می‌شوند؟ خب این باید حقایق بیان بشود.

یکی دیگر از این عرضم به حضور شما، این جهاتی که باز باید بررسی بشود: من نظرم این است که ابوبکر در این قضیه فدک، حضرت زهرا را متهم کرده به کذب! که تو دروغ می‌گویی! و الا اگر واقعاً قصدش این نبود، خب می‌گفت که نه، شما اشتباه می‌کنی، این‌طور نبوده. چون اگر می‌گفت تو اشتباه می‌کنی، همه مردم می‌خندیدند! همه مردم می‌خندیدند.

بعد یک جمله‌ای هم که من اشاره کردم: این چه سری داشت که مطلب به این واضحی، اگر ابوبکر حق بود، خب چرا هیچ‌کس در آن مجلس نگفت و نیامدند شهادت بدهند که بله، این باغ را پیغمبر خدا نداده و دست حضرت زهرا نبوده؟! این معلوم است که عرضم به حضور شما، دیگر نمی‌خواسته خودش باز بکند.

🔹 ۳۱:۲۹ بررسی فقهی «طریقیت بینه و حکم قاضی» و حکم استرداد مال در صورت علم به خلاف

یک جمله دیگر هم که باز در این جهت مهم است که، چون عرض کردم دیروز، این در فقه باید بررسی بشود که تقاضای بینه از کسی می‌شود که این احتمال کذب در او داده بشود، یا احتمال اشتباه در او داده بشود ولی او یک نفر است و این عرضم به حضور شما، دو نفرند بینه. اما اگر ۲۰ نفر آمدند شهادت می‌دهند که این ۲۰ نفر یقین داریم دروغ نمی‌گویند، احتمال اشتباه در آن‌ها داده می‌شود، ولو این ۲۰ تا همه‌شان زن‌اند، یا اگر مرد هم هستند عادل نیستند، ولی یقین داریم دروغ نمی‌گویند، احتمال اشتباه در آن‌ها داده می‌شود؛ شما می‌آیی می‌گویی که بینه مقدم است؟!

در سیره عقلا چون این بینه فصل نزاع است، فرمود: «إِنَّمَا أَقْضِي بَيْنَكُمْ بِالْبَيِّنَاتِ وَ الْأَيْمَانِ»؛ بینه که چیز نیست، موضوعیت ندارد! این از باب این است که بهترین راه و سالم‌ترین راه برای رسیدن به حق در نزاع‌ها بینه است. این به این جهت است. اما اگر یک جایی در بینه احتمال اشتباه داده می‌شود، عرضم به حضور شما، احتمال دروغ داده می‌شود، آن طرف مقابل این [یقین به صدقش هست]، اینجا هم بینه مقدم است؟! از کجا؟

چون فرموده اگر کسی به حکم من یک وجب از زمین برادر دینی‌اش را بگیرد، «فَإِنَّمَا أَقْطَعُ لَهُ قِطْعَةً مِنَ النَّارِ» (یا «كَأَنَّمَا أَخَذَ قِطْعَةً مِنَ النِّيرَانِ»)، این یک وجب از جهنم را گرفته است؛ من طبق ظاهر حکم می‌کنم. حتی اگر بینه آمده، قاضی حکم کرده که آقا این زمین مال این است، باز اگر او [صاحب واقعی] می‌تواند تقاص بکند، می‌تواند تقاص بکند شرعاً بین خودش و خدای خودش. بله، نمی‌تواند دو دفعه به محکمه رجوع بکند، ولی اگر می‌تواند یواشکی مالش را بردارد.

من فکر نمی‌کنم یک فقیهی پیدا بشود چه از عامه، چه از خاصه، که اگر عبای من را حکم کردند که مال فلانی است به بینه، بعد من این عبا را یک جایی دیدم بدون اینکه کسی بفهمد عبا را برداشتم، من فعل حرام انجام می‌دهم! اگر یک کسی بگوید آقا: «الرَّادُّ عَلَيْنَا كَالرَّادِّ عَلَى اللَّهِ»، تو رد کردی! می‌گویم من رد نکردم. چرا؟ «فَإِذَا حَكَمَ بِحُكْمِنَا…»؛ حکم الهی در بینه چیست؟ حکم الهی در مورد حکم حاکم چیست؟ این است که علم به خلاف نداشته باشی. من خب تقاص می‌کنم. حالا تقاص را هم کسی اشکال بکند (که اشکال ندارد به نظر ما)، اگر کسی تقاص را هم اشکال بکند، عین مالش را بتواند بردارد که خب برمی‌دارد دیگر! چون این «بِحُكْمِنَا» نیست. چون حکم حاکم عرضم به حضور شما، در واقع طریق است [یعنی طریقیت دارد]. بله، حاکم دیگر نمی‌تواند نقض بکند، دعوا نمی‌شود، ولی اگر برود بردارد، من فکر نمی‌کنم من حالا فرش خودم را بروم بردارم، این حرام است.

🔹 ۳۶:۲۴ نقل فتوای آیت‌الله بروجردی (ره) درباره حرمت رجوع به قاضی عامه حتی برای احقاق حق قطعی

یک مطلبی مرحوم شیخنا الاستاذ رحمة الله علیه از قول آقای بروجردی نقل می‌کرد، آن هم در عرضم به حضور شما، که کسی اگر به قاضی عامه رجوع کند و الان این فرش من است، این فرش را یک نفر برده، من رفتم در محکمه عامه، شهود هم اقامه کردم، قاضی عامه حکم کرده که فرش مال من است و من فرش خودم را برداشتم؛ مرحوم استاد رحمة الله علیه نقل می‌کرد از قول آقای بروجردی رحمة الله علیه که این هم حرام است دیگر! چون سُحت است. دیگران… [پایان فایل صوتی]